هرگز به گوش نمي رسـد .................

 

آخرين شعر من

 

به آخرين شعرم می انديشـم

 

به آخرين شعرم می انديشـم
که به پايانش نخواهم
کشـاند .......

و رهايش
خواهم کرد .......
غريب و بيگانه
نو نهال

چه کسی او را تيمار
خواهد کرد؟

آنجا که 
سبزه ها لگد مال مي شوند

و صدای ناله و فرياد
خرد شدن استخوان هايشان
در زير پای انسان
هرگز به گوش
نميرسـد .................

من !!!!!!!!!!!!!!!!!!
من .............. به آخرين شعرم

به آخرين شعرم من
می انديشـم
که پايانش
نخواهم نشـاند

 

بر می گردم!!!

...........................................................

 

به زودی می آیم

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

همین

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

صد داد از اين (( اما )) !!!

 

يادم نرفته است

 

گفتي : از هراس ِ باز نگشتن،
پشتِ سرم خاكاب نكن !

گفتي : پيش از غروب ِ بادبادكها برخواهم گشت !

گفتي: طلسم ِ تنهایي ِ تو را،
با وردي از اوراد ِ آسمان خواهم شكست !

ولي باز نگشتي !

و ابر ِ بي باران اين بغضهاي پياپي با من ماند !
تكرار ِ تلخ ِ ترانه ها با من ماند !
بي مرزي ِ اين همه انتظار با من ماند !

بی تو،

من ماندم و الهه ي شعري كه مي گويند :
شعر تمام شعران را انشاء مي كند !

هر شب مي آيد

چشمان ِ منتظرم را خيس ِ گريه مي كند
و مي رود !

امشب، اما
در ِ اتاق را بسته ام !

تمام پنجره ها را بسته ام !
حتی گوشهايم را به پنبه پوشانده ام،
تا صداي هيچ ساحره اي را نشنوم !

بگذار الهه ي شعر،
به سروقت ِ شاعران ِ‌ديگر ِ اين دشت برود !

من مي خواهم خودم برايت بنويسم !
مي بيني؟ بي بي ِ دريا... می بینی ؟

ديگر كارم به جوانب ِ جنون رسيده است !
مي ترسم وقتي كه گوش ِ شيطان كر...!

از اين هجرت ِ بي حدود برگردي،

ديگر نه شعري مانده باشد،
نه شاعري

كم كم ياد گرفته ام به جاي تو فكر كنم،

به جاي تو دلواپس شوم،
حتی به جاي تو بترسم !

چون هميشه كنار ِ مني
كنارمي، اما

كنارمي ، اما

 

صد داد از اين (( اما )) !!!

 

 

لحظه آخر

 

 

پایان

 

شاید این لحظه لحظه آخر
شاید این پله آخرین پله ست
شاید این تن که با من است کنون
سایه ای باشد از تنی دیگر

میوه ای ز آفریدنی دیگر
میوه ای تلخ شاخه ای بی بر ؟
خواستم پر دهم رکاب گریز
پشت کردم به پله پایان

تن من لیک باز با من بود
لحظه آخرم گرفت عنان

که : کجا ؟ بسته است راه سفر
حیرتم پر گشود و نقش هراس

بر لب آشفت طرح یک لبخند
کرکسان گرسنه چشمانم
طعمه از نام رفته ام جستند
نام من سایه درختی شد

در کویر گذشته های سراب
چهره ام با اشاره شب گیج
روی لب بست خنده های خراب
ایستادم تنم که با من بود

زیر پرهای واژه رویا شد
در رگم آشیانه زد تردید
پرسشی ز آن میانه نجوا شد
شاید این لحظه لحظه آخر ؟

 

گل اقاقیا

 

 

ای تو که ... 

ای تو که آبی ترین آبی دنیا را برای من معنا می کنی

                                                                     ای تو که هر روزمو به عشق دیدنت ، فردا می کنی

به خدا خسته شدم ، پس تا کی باید منتظرت باشم ؟

                                                               ای تو که دردای دل اسیرمو با خیالت،داری مداوا می کنی

 

ای تو که مثل گل اقاقیا برای من همیشه زیبا می مونی

                                                       ای تو که مثل ماه شب یلدا قشنگ و مثل من تنها می مونی

تو بزرگی ، نکنه دیدن تو واسم یه جور خیال باشه ؟

                                                    ای تو که مهربونی ، واسم مثل وسعت دریا می مونی

 

ای تو که قصه عشقو واسم ، تو شب یلدا می خونی

                                                             ای تو که دوستت دارم رو تو گرما و سرما می خونی

می دونم مثل تو نیست ، می دونی که تا ابد دوستت دام؟

                                                    ای تو که عشق منی، راز عشقمو واسه دنیا می خونی ؟

 

 

احتمال گریستن من بسیارست !

 

                                    برهنه به بستر بی کسی مردن ،

                                                                                   تو از یادم نمی روی !

            خاموش به رساترین شیون آدمی ،

                                                             تو از یادم نمی روی !

                     سوزان ریز بی امان باران بر پیچک و شقایق ،

                                              تو از یادم نمی روی !

                      تو با من چه کار کرده ای که از یادم نمی روی !!؟؟

 

**************************************************

             

دست من خالی ، دل من پر ...

کاش می فهمیدم هیچ پروانه ای ،

پری روز پیلگی خویش را به یاد نمی آورد ...

از خانه که میایی ، تحمل طولانی بیاور !

                                             احتمال گریستن من بسیارست !

به خدا پروانه ها قبل از این که پیر شوند ، می میرند !

             حالا مهم نیست که من تشنه به رویای آب بمیرم .

 

 

وقتی می بینمت ، دلم وا می شه          خنده روی لبام شکوفا می شه

وقتی تو نیستی همه چی گم می شه         وقتی تو هستی ، همه پیدا می شه

 

به چشم تو فانوس دریا می گن               فقط به چشمای تو زیبا می گن

    حیفه تو که با این همه قشنگی          گوش می کنی هر چی حسودا می گن

 

وقتی می بینمت ، دلم وا می شه           خنده روی لبام شکوفا می شه

وقتی تو نیستی همه چی گم می شه        وقتی تو هستی ، همه پیدا می شه

 

حرف حسودا رو تو باور نکن         گل های باغ عشقو ، تو پرپر نکن

خاطره های منو از من نگیر       دنیای شیرینمو ، آخر نکن

 

نذار بگن دیگه تو این زمونه            گل نمی تونه بزنه جوونه

بزار توی کتاب کهنه عشق            یه قصه هم از من و تو بمونه

 

کوچه تنهایی تو و من

 

 

 

کوچه تنهایی تو و من چه قدر زیبا بود !

آبی ترین لحظه زندگی من ، با تو بودن بود !

خلوتم را بر هم زدی ، گویا از کنارم رفته ای !

کوچه ما را خراب کرده اند ؟

رویای با تو بودن را هم از من گرفته اند .

امشب دلم تنگ بود برای تو و آن کوچه .

رفتم کنارش . دلم نیامد تنها برگردم !

دلم را کنار درخت بید لرزان کوچه به امانت جا گذاشتم.

از درخت بید خواستم دلم را به تو بدهد .

بیا ، بیا ای لیلاترین لیلای دنیا.

دلم بدجور چشمهایش را به زمین دوخته است.

خودمونی می گم :

پس تا کی باید منتظر عبور سبز تو از کوچه دلم باشم !

نمی گم خسته شدم ، اما دیگه کم کم دارم کم میارم.

بیا ، بیا ، بیا ............................................................

 

ممکنه من هم سرد بشوم!

 

**********

       من دیدم تو را که لبخند می زدی به احساس های من!

                                     من شنیدم که هزار بار می گفتی دوستت دارم!

                                                        من احساس کردم که دست های لرزانم را گرفتی و ...!

             تابستان شدم!

                من دیدم، شنیدم و کاملا احساس کردم.

          آری، این فاصله بیدار شدن از خواب عجیب مرا اذیت می کند!!!

 

 

           

        **********

                               و من که خسته از آن روزها، درمانده و حیران بودم،

                 نمی دانستم که

                  خداحافظی تو برای من، سرآغاز یک قصه خیالی مثل قصه من و تو می شود!

                                           و چه قدر امروز دوست دارم خاطره های

       روزهایی که

                       من بودم، تو بودی، تنهایی بود!

                    ای خدای من، مواظبش باش تا دریای قلبش همیشه آبی و مهربان بماند!!!

 

             **********

                             هوا سرد بود و دلم گرم !

                                                              دلم گرم بود و دست هایت سرد !

               سرد مثل سرمای وجودت که گرمای دلم

                                                  را با خاطره های خیالیه با من و بی من بودن عوض کرد!

                                      آه، چه قدر سردی! دلم نمیاید با تو نباشم!

                                                                          خدایا ممکنه من هم سرد بشوم!

 

شكايت نمي كنم، اما...

 

شكايت نمي كنم، اما...

شكايت نمي كنم، اما
آيا واقعاً نشد كه در گذر ِ همين هميشه ي بي شكيب،
دمي دلواپس ِ تنهايي ِ دست هاي من شوي؟
نه به اندازه تكرار ِ ديدار و همصدايي ِ نفس هامان

به اندازه زنگي...

واقعاً نشد؟
واقعاً انعكاس ِ سكوت،
تنها حاصل ِ فرياد ِ آن همه ترانه
رو به ديوار ِ خانه ي شما بود؟

نگو كه نامه هاي نمناك ِ من به دستت نرسيد!

نگو كه باغجه ي شما،
از آوار ِ آن همه باران
قطعه اي هم به نصيب نبرد!

نگو كه ناغافل از فضاي فكرهايت فرار كردم!

من كه هنوز همين جا ايستاده ام

كنار همين پارك ِ بي پروانه
كنار همين شمشادها، شعرها، شِكوه ها!

هنوز هم فاصله ي ما
همان هفت شماره ي پيشين است!

ديگر نگو كه در گذر گريه ها گُمش كردي

نگو كه نشاني كوچه ي ما را از ياد بردي!

نگو كه نمره ِ پلاك ِ غبار گرفته ي ما،
در خاطرت نماند!

آيا خلاصه ي تمام اين فراموشي هاي ناگفته،

حرفي شبيه « دوستت نمي دارم» تو
در همان گفتگوي دور ِ گلايه و گريه نيست؟

حرفي شبيه « دوستت نمي دارم» تو
در همان گفتگوي دور ِ گلايه و گريه نيست؟

 

سرزمین رویاهای دست نیافتنی

مدت ها بود که می خواستم فراموشش کنم.

روزها به دیار دوستان بی وفا و شب ها به سرزمین رویاهای دست نیافتنی رفتم.

با او بودن را دوست داشتم.هر لحظه به یاد او بودم و می خواستم یاد او را به ژرف ترین جای

 هستی رهنمون سازم!

اما او مهربانی را از من گرفت.دوست داشتم نامهربان شوم.

تنها واژه دوست داشتنی من که عشق بود دیگر از دل من رخت بسته بود

و جای خود را به حس زیبای تلافی داده بود.

نمی دانستم که چگونه تلافی کنم مهربانی هایش را،صداقتش راو همه خوبی های اورا!!

آه، خدای من، نه می شد عشق بودن او را فراموش کرد ، نه تلافی کردن را بلد بودم.

باز هم مدت ها با خود حرف می زدم تا شاید به نتیجه برسم....

آری،من به نتیجه رسیدم!

دیشب او را دیدم و در یک جمله تمامی بدی ها و خوبی هایش را تلافی کردم!

آری من گفتم: من... من... من... تو را دوست دارم.

من... من... من... تو را می خواهم.

اما چه سود که ...؟؟؟

کمکم کنید!!!!!!!!

 

حيف انسانم

حيف انسانم ومي دانم تا هميشه تنها هستم

تيكه بر جنگل پشت سر
روبروي دريا هستم
آنچنانم كه نمي دانم در كجاي دنيا هستم
حال دريا آرام و آبي است
حال جنگل سبز سبز است
من كه رنگم را باران شسته است
در چه حالي آيا هستم ؟
قوچ مرغان را مي بينم موج ماهي ها را نيز
حيف انسانم و مي دانم
تا هميشه تنها هستم
وقت دل كندن از ديروز است يا كه پيوستن بر امروز
من ولي در كار جان شستن
از غبار فردا هستم
صفحه اي ماسه بر مي دارم
با مداد انگشتانم
مي نويسم
من آن دستي كه
رفت از دست شما هستم
مرغ و ماهي با هم مي خندند
من به چشمانم مي گويم
زندگي را ميبيني
بگذار
اين چنين باشم تا هستم

طاقت دیدار تو تا فردا نیست

 

شب که آرام تر از پلک تو را می بندم

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست

محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست

از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت

که درین وصف زبان دگری گویا نیست

بعد تو قول و غزلهاست جهان را اما

غزل توست که در قولی از آن اما نیست

تو چه رازی که به هر شیوه تو را می جویم

تازه می یابم و باز از تو اثری پیدا نیست

شب که آرام تر از پلک تو را می بندم

با دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست

این که پیوست به هر رود که دریا باشد

از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم

این تو هستی که سزاوار تو با اینها نیست